آيت الله سيداحمد كربلائى با وجود رسيدن به مقام عالى علمى به علوم ظاهرى بسنده نكرد ، بعد از فراگيرى كتاب تشريع به مطالعه كتاب تكوين ، به ويژه « نفس‌خويش » پرداخت و براى رسيدن به اين امر مهمّ ، سر بر آستانه عارف كم نظير ، ملاحسينقلى همدانى نهاد . اين استاد كار آزموده و ره پيموده ، چنان اخگرى بر جان او افكند كه شعله او ، لحظه به لحظه بيشتر و بيشتر مىشد تا به مقامى رسيد كه علامه بزرگوار تهرانى در « نقباء البشر » درباره او فرموده : « او يگانه دوران خود ، در علم و عمل ، ورع و تقوى و خوف از خدا بود . » « 1 » خشيت ربوبى ، چونان در روح او جاى گرفته بود كه به گفته علامه تهرانى « به هنگام نماز بر وجود خود تسلّطى نداشته و اشك‌هاى او ، همانند ابر بهاران ، فرو مىباريد . » « 2 » سلوك علمى و عملى ، مواظبت و دقت در فرايض و نوافل ، او را به مقامى رساند كه ديگر گريه نه از گناه كه از دورى محبوب و ديدار معشوق بود كه : « البكاء من خيفة الله للبعد من الله ، عبادة العارفين . » « 3 » كوتاه سخن : او در اين راستا به جايى رسيد كه لقب « البكّاء » گرفت ، چنانچه علامه تهرانى فرمود : « او كثير البكاء بود . . . من چندين سال همسايه او بودم ، در اين مدّت ، كارهاى شگفتى از او ديدم . . . » . « 4 »

--> ( 1 ) - - نقباء البشر ، جلد 1 ، ص 88 . ( 2 ) - نقباء البشر ، جلد 1 ، ص 88 . ( 3 ) - « غرر و درر » ، شرح و ترجمه خوانسارى ، جلد 2 ، ص 49 . ( 4 ) - نقباء البشر ، جلد 2 ، ص 98 . .